Planetin ən güclü millisi haqda bir neçə söz

Bakıda təçkil edilən minifutbol üzrə dünya çempionatının finalında Macarıstan yığmasını 4:2 hesabı ilə yenən Azərbaycan millisinin dünya çempionu tituluna sahib çıxması şübhəsiz, olduqca əlamətdar idman hadisəsidir. Mundialın startında Bəhreynlə heç-heçə edərək azarkeşləri həyəcanlandıran təmsilçimiz sonradan sözün əsl mənasında, ortaya böyük komanda ruhu qoyaraq bu bərabərliyin təsadüfi olduğunu isbatladı. 2022-ci ildə Avropa çempionu adını qazanan seçməmizin məsədi 5-ci dünya çempionatının qızıl medallarını qazanmaq olsa da, bu missiyanı həyata keçirmək asan iş deyildi.

5-ci çempion

Bu idman növü üzrə 2015-ci ildən bəri keçirilən dünya çempionatları ikiildənbir reallaşır. Öncəki mundiallarda ABŞ, Çexiya, Meksika və Rumıniya seçmələri çempionluq sevinci yaşayıblar. Əslində, yığmamızın 2023-cü ildə baş tutan DÇ-dən də medalla qayıtmaq şansı az deyildi. BƏƏ-də gerçəkləşən yarışı 4-cü yerdə tamamlayan Azərbaycan yarımfinalda Qazaxıstan yığmasına 2:3 hesabı ilə məğlub olmuşdu. Maraqlıdır ki, komandamız 3-cü yer uğrunda görüşdə Bakıdakı mundialın finalında üstələdiyi Macarıstana yenilərək (1:3) vətənə medalsız dönmüşdü.

Hər şey 1/8 finalda bitə bilərdi

Bəhreynlə bərabərliyə razılaşandan sonra Sloveniya (4:0) və Mavritaniyanı (2:0) üstələyən millimiz üçün hər şey 1/8 finalda bitə bilərdi. Dünya çempionu Rumıniya ilə görüş həqiqətən gərgin və maraqlı alındı. Əsas vaxtı 1:1 hesabı ilə bitən matçın taleyini penaltilər müəyyənləşdirdi. Yığmamızın ilk zərbəsinin qarşısını alan rəqib qolkiperin zərbədən öncə irəli çıxması bəlkə də çempionluğun taleyini həll edən məqam idi. Penalti sriyasında 2:1 hesablı qələbə qazanan meydan sahibləri çempionu mübarizədən kənarlaşdırmaqla həm də ciddi psixoloji üstünlüyə yiyələndi. Taktiki cəhətədən olduqca hazırlıqlı görünən komandamız bu qarşılaşmanın ardından bir qədər də özünəinamlı təsir bağışladı.

Hər ikisində eyni hesab

1/4 finalda İngiltərə, yarımfinalda isə Monteneqro üzərində qazanılan 2:1 hesablı qələbələr nəfəskəsən mübarizələrdən xəbər verir. Əlbəttə, bu gün həmin qarşılaşmaların videogörüntülərini izləmək, bütün qarşılaşmalarda rəqiblərin Azərbaycana qarşı müdafiədən oynadığına, komandamıza açıq oyun təklif etmədiklərinə baxmaq zövqvericidir. Baş məşqçi Elşad Quliyevin komandasını hər matça mükəmməl şəkildə hazırlaması, rəqibləri təhlil etmək bacarığı, düzgün oyunçu dəyişiklikləri ilə publikanın alqışını qazanması da vurğulanmalıdır. Quliyevin ən çətin anlarda belə, özünü itirməməsi, ifrat emosionallıq nümayiş etdirməməsi faktdır.

Fırtına kimi başlayan final

Oyundan öncə kimsə 10-cu dəqiqədə 3 top fərqi ilə öndə olacağımızı proqnozlaşdırsaydı, yəqin ki, ciddiyə almazdılar. Amma milli həlledici qarşılaşmaya dolu tribunalar önündə fırtına kimi başladı. İlk 10 dəqiqədə 3 qol buraxan Macarıstanın irəli atılmağa cəsarət etməməsi özlüyündə qürurverici görüntü idi. Daha çox kobudluqla yadda qalan, yalnız görüşün sonlarına sayılı dəqiqələr qalmış təzyiq edən və qollardan birinin əvəzini çıxan rəqib ilk 10 dəqiqənin şokundan ayıla bilmədi.

Çempionluqla dağılan mif

"Azərbaycanda kollektiv idman növlərinin ciddi perspektivi yoxdur", "Azərbaycanda top oyunlarının inkişafı çətin məsələdir" və buna bənzər sərsəmləmələri hamımız eşitmişik. Minifutbol millimiz Avropa çempionu adını qazananda bu mifin real əsası olmadığı sübuta yetirilmişdisə, dünya çempionluğu insanların təfəkkürünü kökündən dəyişdi. Bəli federasiya rəhbərliyinin, texniki heyətin, dünya rekordu qıran azarkeşlərin öz işini ən yaxşı şəkildə görməsi çempionluğu şərtləndirən əsas amillərdir. Bir məqamı da unutmayaq ki, minifutbolun yarandığı məkanlardan biri Azərbaycandır və biz ölkənin ən kütləvi idman növündə dünya çempionu adını qazanmışıq. Hər şey məhəllə futbolundan başlayır. Artıq ölkəmizdə minifutbol üzrə peşəkar çempionat da keçirilir. Bəlli, peşəkar çempionat varsa, yığmamız son mundialın qalibi olubsa, bu kütləviliyin bir qədər də artacağı şübhə doğurmur.

Bizə legioner lazım deyil

Bir vaxtlar futzalda Pneo, Sici, Serjao, Biro Jade, Tyaqo və sair braziliyalıların hesabına müəyyən yerlərə yüksəlsək də, titul qazanmaq arzumuz heç vaxt həqiqətə çevrilməyib. Halbuki gəlmələrə xərclənən pulları infrastruktura yönəltmək, daha fundamental işlər görmək, səviyyəli yerli futzalçıların sayının artırılması yönündə ciddi addımlar atmaq olardı. Legionersiz minifutbol millisinin yerli baş məşqçinin rəhbərliyi altında tarix yazması məntiqlə, əcnəbi sevdalılarının da düşüncələrinə təsirsiz ötüşməməlidir. Yığmadan danışırıqsa, kollektiv idman növlərində milli ruh, oyun intizamı və komanda mentaliteti ən önəmli məsələlərdir. Yalnız minifutbolda yox, böyük futbolda və futzalda da bu yolla irəliləməliyik. Köklü inkişaf istəyiriksə, gəlmələrin ətəyindən ikiəlli yapışmaq absurddur.

Nihat